Ҳарфи тафсири замонро менигорад журналист,

Ҳисса дар ҳар кори дунё мегузорад журналист.

Ҳарфи нобаш, то писанди хотири мардум шавад,

Набзи қалби ҳарфҳоро мешуморад журналист.

Хомааш чун теғи Синои бузург эҳёгар аст,

Дар вуҷуди ҳар сухан ҷон медарорад журналист...

Нокасе бар миллату меҳан хиёнат ар кунад,

Дуди дил аз синаи худ мебарорад журналист... 

Ҳаёти инсониро дар замони муосир бе воситаҳои ахбори омма тасаввур кардан наметавон.  Матбуот ва расонаҳои хабарӣ ҷузъи муҳим ва такконбахшу пешбарандаи ҷомеа ба ҳисоб меравад. Он на танҳо чун оина инъикосгари ҳусну қубҳи ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёт, инчунин таҳкимбахши кори давлату давлатдорӣ низ ҳаст.

Аҳли ҷомеа ба воситаҳои ахбори омма эътимоду эҳтиром дорад.  Кӯшишу заҳматҳои пурсамари рӯзноманигорон – кормандони расонаҳои хабарии чопию электронӣ барои бозгӯии воқеии вазъи рӯз, нишон додани мушкилоту камбуди соҳаҳои гуногуни ҳаёт, тарбияи маънавии аҳли ҷомеа, тарғиби ғояҳои маънавию фарҳангию миллию давлатӣ ва ба ин восита ба таври арзишманд саҳми гирифтанашон дар беҳбуду пешрафти зиндагӣ назаррас аст.

Журналистони кишвар рисолати касбиашонро муваффақона адо карда, бо андешаи дурбинонаю сухани созандаашон ҳамқадами замону қишри пешбарандаи ҷомеаянд.

Ҳама шуморо, намояндагони муҳтарами воситаҳои ахбори омма, ба муносибати иди касбиятон – Рӯзи матбуоти мамлакат самимона табрик мегӯем ва бароятон саломатӣ, сарбаландӣ ва комёбиҳо орзумандем. Қаламатон сабзу табъатон болида ва рӯзгоратон обод бод, рӯзноманигорони арҷманд!