Ҳамватанони гиромӣ!

Мо дар арафаи бузургтарин ҷашни миллӣ, муҳташамтарин иди аҷдодӣ − Наврӯз қарор дорем. Наврӯз иди табиат, ҷашни эҳёву зебоию баракату ҳишмати табиат, иди тамоми башарият, ҷашни саодати инсоният аст.

Наврӯз ҷашне нест одию моддию сода, балки идест фарҳангҷавҳарӣ ва ботинмаънавӣ. Яъне, Наврӯзи хушрӯз дар худ фарҳанг, адабу тамаддун, расму ойинҳои миллии ниёкони моро низ гунҷонидааст. Он, ҳамзамон бо зебоиофарину нузҳатозин буданаш, пайвандгари табиат бо одам буданаш, моро ба сӯи худогоҳию хештаншиносӣ, миллатдӯстдорию меҳанпарварӣ мебарад, барои пос доштану ҳифзи дороиҳои маънавию эҳёи оинҳои неки ниёгони сарафрозамон вомедорад. Наврӯз моро ба ҳам меорад, моро бо мо мешиносонад, мардумро ба ваҳдату ҳамдилию муттафиқӣ мехонад. Наврӯз рӯҳи миллию фарҳангии тоҷикон, ориёиёнро то имрӯз дар худ нигоҳ дошта, рамзи ҳастии мо гаштааст.

Бо дарки ҳамин нуктаҳо буд, ки Сарвари фарҳангпарвари тоҷикон − Пешвои миллат барои мақоми ҷаҳониро соҳиб гаштани Наврӯз, ин ҷашни қудсию миллию давлатии мо, ҷаҳду талош карданд. Маҳз бо саъйу эҳтимоми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Наврӯзи мо, тоҷикон, байналмилалӣ шуд, ки ин, воқеан, мояи тафохуру сарфарозии мост.

Моро мебояд бо камоли тафохур ин ҷашни гаронмояро бо ҳама шукўҳу шаҳомат, асолату ҳақиқаташ пос дорем, ҳама анъанаҳои таърихияшро эҳё ва пояндатару бонуфузтар созем.   

Фарорасии Наврӯз ва баҳори дилафрӯз, ҳулули нуру сурур ва нармию гармӣ, эҳёи табиат, зебоию хуррамии олам бар шумо ва ҳама абнои Одам хуҷаста бод!

Баҳори файзбору Наврӯзи фусункор рӯзу рӯзгори шуморо аз шодию фараҳ саршор, умеду орзуҳоятонро пурбор, ном ва ҳама корҳои некатонро аз баракаташ мондагор, ба манзалату мартабаҳои олӣ сазовор ва рӯятонро сурх чун нор гардонад!

Наврӯз чу парчами садоқат бошад,

Наврӯз ба маънии саодат бошад.

Бархезу саломи поки ӯро бипазир,

То тифли муроди дил саломат бошад.